Kürzestgeschichten

Mit meinen Kürzestgeschichten behalte ich den Blick auf dem Wesentlichen. Der Schwerpunkt dieser Schreiben liegt in die versteckte Hauptbotschaft, welche mit der ganzen Geschichte verbunden wird, also eine überraschende Wendung, die sehr schnell zum Kern der Geschichte kommt und versucht, den wichtigsten Augenblick darzustellen, in dem man auf eine gewisse Pointe zusteuert.

از اعزام دوشنبه، مردِ میانسال تنومند ِ مهربان ِ افغان، به جنگ سوريه، کمتر از دو هفته نگذشته بود، که سپاه پاسداران خبر مرگش را به خانواده اش رسانید. دوشنبه، همسر و سه فرزندش در یک خانه ی نچندان امن زندگی می کردند. مخروبه ای که زندگی را بر کام ساکنانش بیش از پیش تلخ تر می کرد. حال، زن مانده بود و سه فرزند و سوگ مرگ ِ همسری که به امید دریافت اقامت دایم در ایران جانش را قمار کرده بود. اندوخته ای که دوشنبه براى زن و سه فرزندش باقی گذاشته بود بعد از مدتی به اتمام رسید و زن بایستی برای انجام امور اداری به مسجد محله می رفت تا بعد از طی کردن مراحل اداری از حمایت مالی دولت ایران بهره مند شود.لزن جوان دست دو پسرش را گرفت، دختره ٨ ماهه اش را به سینه چسبانید، اشک هایش را با گوشه ی چادرش پاک کرد و سلانه سلانه راهي مسجد محل شد.ا

زن جوان: سلام علیکم حاج آقا. همسر من در سوریه شهید شد. آمدم خدمتتون برای

کارهای ثبت نام.ا

آخوند مسجد: کار خوبی کردی آمدی جانم. برو داخل دفتر مسجد، الساعه می رسم خدمتتان!ا

زن جوان از فرط شرم و حیا سعی داشت پیکرش را زیر چادر مندرس گل گلی اش پنهان کند. آخرین هدیه ای که از همسرش داشت همین چادر بود. آخوند مسجد وارد دفتر شد و پشت میز کارش نشست.ل

آخوند مسجد:   خب... خب... هراس نداشته باش که جای همسرت در بهشت است و در درگاه خداوند روزی می گیرد. شهیدان زنده اند جانم! در هر صورت شما

  هم باید زندگی کنی. ماشاالله هم جوانی هم زیبا. پروردگار عالم در بخشش زیبایی به تو جانم التفات خاصی داشته است.در همان نگاه اول که شما را دیدم با خود عهد بستم که تا یکماه هر روز دو رکعت نماز شکر بخوانم و از درگاه پروردگار عالم برای عنایت خاصش به من و خودت سپاسگذاری کنم! ا

آخوند صندلی چرخدارش را چرخانید تا از داخل کمد پشت سرش چیزی بردارد. زن از جایش بلند شد و به آرامی از دفتر کار آخوند خارج شد. گلوله ی بغض نفس کشیدن را برای زن جوان سخت کرده بود. آخوند متوجه خروج زن نشده بود و همچنان به حرف زدن ادامه می داد ... ا

خ- خودم اَزَت نگهداری می کنم... نمی ذارم بهت سخت بگذره... نگران هیچ چیز نباش... هم پول بهت می دم هم خونه... شاهانه زندگی می کنی... هم دل خدا شاد می شه هم دل پیغمبر خدا... تو هم یه سرپناهی پیدا می کنی... هر چند تا دلت خواست می تونی بچه بیاری.ا

چشمان زن جوان طوری از اشک پر شده بود که دید او را تار کرده بود که زن جوان قادر به پیدا کردن مسیر خود نبود. گام هایش اما به سستی صبح نبود. زن جوان تصمیمی تازه در سر داشت. دیگر احساس ضعف و تنهایی نمی کرد. آخر، او در مسیر کلیسایی بود که چند کوچه آن طرف تربود. زن جوان فقط چیزهایی در مورد محبت مسیح شنیده بود. اما حس شعف و قدرت می کرد. ا

Zum Herunterladen der Kürzestgeschichten klicken Sie jeweils auf das PDF icon.

1. Der Mullah und die junge Frau

Es verging einige Zeit, dass ''Doschànbà'', der nette massige Afghane in den syrischen Bürgerkrieg entsendet wordan war, brachte die Iranische Revolutionsgarde seine Todesnachricht. ''Doschànbà'' lebte mit seiner drei Kinden und seiner Frau in einer nicht so sicheren kleinen Hütte; Ein baufälliges Haus, welches das Leben für seine Bewohner mühsamer machte. Nach dem Tod von Doschànbà musste seine Frau sich allein um ihre Kinder kümmern. Die Rücklage, welche Doschanba verlassen hatte, war schon fertig. Deswegen musste die Frau seine aktuelle Lebenssizuation melden. Der Name ihres Mannes war schon in die Liste der Märtyrer eingesetzt. Erst nach den administrativen Schritten kann sie von den finanziellen Unterstützungen von der iranischen Regierung profitieren.

Die Frau in der Moschee:

-  Guten Tag, Haj Agha!

-  Guten Tag, gut, dass du hier bist. Herzlich willkommen. Geh mal rein. Ich komme gleich nach!

Die Frau verscuhte nur, sich vor Angst und Scham hiter ihr Tschador

verstecken.

-  Haj Agha:     Mach dir keine Sorge. Dein Mann geniesst jetzt in den

   Paradiese das neue Leben und ist sicher nicht gestorben. Märtyrer sind nicht gestorben und leben. Aber du musst auf jeden Fall deine Hoffnung nicht verlieren undimemr leben. Du bist jung, hübsch und süß. Auf den ersten Blick, als ich dich sah, schwor ich, dass ich für einen Monat jeden Tag zwei Rak'ats beten und danke Gott für seine besondere Aufmerksamkeit auf mich.

Die Frau stand auf und ging leise raus. Der Mollah kehrte der Frau den Rücken, womit er etwas aus dem Schrank zu holen und war immer noch am Sprechen:

-   Ich kümmere mich am besten um dich und auch um deine Kinder. Die Zeiten der

    Note sind vorbei. Ich bin für dich baby imemr da. Du wirst königlich leben.

    Dafür freut sich nicht nur Gott sondern auch der Propher Mohammed. So

    hast du auch deine eigene Vier-Wände. Du kannst so viel Kinder

    bekommen, wie du willst.

Die Frau hatte so einen Kloss im Hals, dass sie nicht mehr sprechen wollte. Sie lief schnell das Büro weg, wollte weinen, aber konnte nicht. Endlich mal traten ihr die Träne in die Augen. Sie brachte in Tränen aus und lief schnelelr.

Ein Gedanke schoss ihr plötzlich durch den Kopf. Sie fühlt sich nicht mehr schwach und unsicher. Die Frau hat seinen Weg verändert, sich die Tränen getrocknet und lief noch schneller.

-   Guten Tag, entschuldigung, darf ich mit dem Priester sprechen?

-   Ja gerne. Einen Moment bitte....

Der Mulah  und

die junge Frau

Ich binder Auffassung:

Eine Gesellschaft braucht Kritik. Alle vergangenen und gegenwärtigen Werte müssen kritisiert werden. Es ist kein Wert vom Himmel gekommen. Alle Kriterien, Werte, Gesetze und Richtlinien wurden von der Menschheit entworfen, sogar Gott. ِDer Mulla unserer Geschichte ging auf die gleiche Weise, wie sein Prophet gegangen war. Ich mache Sie diesbezüglich auf Quran aufmerksam.

66) Sūrat At-Taĥrīm (1): O Prophet! warum untersagst du (dir) das, was Allah dir erlaubt hat? Suchst du deinen Frauen zu gefallen? Und Allah ist allverzeihend, barmherzig.

يَاأَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِي مَرْضَاةَ أَزْوَاجِكَ وَاللَّهُ غَفُور ٌ رَحِيم                   ل

OOO... Prophet...! Du brauchst nur zuzugreifen! Du bist schon berechtigt, dir alles , was dir gefällt zugestehen. OOO...Prophet...!! Mach es dir bequem und geniess das Leben. Dieser Gott war voraussichttlich dem Liberalismus angehört. Ich wünsche mir auch so einen sexy Gott; aufgeschlossen, liberal, hat Klasse.

سکس در مدینهParwiz Mohammadi

Hier können Sie noch ein Buch herunterladen von 

                       Mariwan Halabjaee:

Religion und guter Mord

ِDeutsch
Persisch

Fatima, die zweiten zeitlich begrenzte Frau⃰  von Mohammed wurde in einer grossen und armen Familie geboren; Ein lebendiges und bildschönes Kind.

Es und seine fünf Geschwister erschwerten ihrem Vater das Leben. Aus finanziellen Problemen konnte der Vater sich auch nicht richtig um seine Kindern kümmern. Eine richtige Erziehung war kaum zu erleben. Die einzige Sorge des Vaters war eigentlich, dass er seine Töchter loswerden wollte. Deswegen hat er keinem Brautwerber abgesagt. Drei weitere Schwester von Fatima lebten in verschiedenen Städten in einer zeitlich begrenzten Heiratform.

Der Vater:

Unser Prophet, Mohammed hatte über dreißig Ehefrauen. Nun kannst du halt die vierte oder fünfte Frau eines Mannes werden. Ist das Problem?"

 

Fatima:      Ihr Prophet hatte wahrscheinlich eine weiche Birne. Wenn er doch nur vernünftig gewesen wäre, wäre unsere Situation heute besser gewesen.

Fatima kehrte in das Haus seines Vaters zurück, nachdem er von seinem Mann getrennt worden war. Tagsüber arbeitete sie in einer Fabrik außerhalb der Stadt. Sie war nicht bereit, noch ein unstabiles Leben zu beginnen. Ihre Angst vor Männern machte von ihr eine Frau, die immer gegenüber Männern auf Distanz gehen wollte. Deshalb hatte sie den Metzger, Àkbàr Ghàssab geheiratet, um die Belästigungen loszuwerden. In der Zwischenzeit hatte sie aber auch noch eine geheime Beziehung mit dem jungen von nebenan. Sie würde niemals den Geschmack des Sexes vergessen, den sie mit ihm im Keller gehabt hatte. Sie hatte ihn viel genossen.

Fatima:      Ich hab kein Lust mehr. Ich will hgeute zu Hause bleiben. Geh doch allein spazieren.

Àkbàr:       Was ist mit dir los? In der letzten Zeit kümmerst du dich nicht mehr um mich. Ärgere mich nicht.

Fatima:       Ich bin momentan in Periode. Ich will dich nicht sehen. Hau doch ab!

Àkbàr:       Du… scheise Frau.. Doch ist dein Gehirn in Periode…. Ich werde es dir heute Abend zeigen. Du Hure…!

 

Nachdem Àkbàr das Haus verlassen hat, rief Fatima den jungen Nachbarn. Der Junge hat das Fenster aufgemacht, zwinkerte sie und kam über die Leiter nach unten.

In der Zwischenzeit bekam Àkbàr Zweifel und kehrte nach Hause zurück. Er ging langsam ins Haus rein und sah plötzlich die Szenen:

Der Junge und seine Frau lagen nackt im Bett und machten zusammen liebe. Er ist langsam rausgekommen und lief in die Moschee, um es mit dem Mullah zu besprechen.

Àkbàr:       Hadsch Agha… Hadsch Agha…! Ich habe eine Frage! Ich muss mich von Ihnen beraten lassen. Das ist notwendig.

Mullah:      Was ist? Worum geht es denn?

Akbàr:       Meine Frau macht gleich jetzt mit dem Nachbarn sex. Was ist der Order?

Mullah:      Gehen wir mal schnell zu dir. Ich selbst muss schauen.

 

Und dann gingen beide nach Haus von Àkbàr. Mullah und Àkbàr haben sich ins Haus eingeschlichen und sahen die Sex-Szenen.

Mullah:      Bring mal beide um! Du hast jetzt die Erlaubnis.

 

Nach einigen Minuten wurde das arme Fatima, Verurteilte gleich exekutiert. Die wurden erstochen. Fatima hatte ihren letzten Sex gehabt. Sie lebt aber nicht mehr. Der Prophet Gottes ist aber glücklich

2. Religion und guter Mord

beiden euch überwältigen vor dem Gesetze Allahs, so ihr an Allah und an den Jüngsten Tag glaubt. Und eine Anzahl der Gläubigen soll ihrer Strafe beiwohnen.

الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِد ٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَة ٍ  ۖ  وَلاَ تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَة ٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ  ۖ  وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَة ٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ.                                ل

Zinā im Quran

Ich bin der Auffassung...

Die Hauptessenz des Islam ist nichts anderes als

  • SEX

  • EXPANSION

  • Verbreitung des Fundamentalismus und Herrschaft über Commons

داستانک / شهر ارواح پرویز محمدی

هرگزاز مقابل مسجد محله رد نشده بودم. هراسی که در تن و روانم رسوخ کرده بود حتی جرات کنجکاوی را از من گرفته بود. آخرین کتابی که در مورد تاریخ اسلام مطالعه کرده بودم را در گنجه ی خانه پنهان کرده بودم تا مبادا دست کسی بیفته. به دست آوردن کتاب های ممنوعه کار ساده ای نبود. در ضمن مجازات سنگینی داشت.  هر کتاب و نوشته و اثری که مبانی و اصول اسلام رو نقد می کرد از نظر حکومت باید سریع خفه میشد. دایی سیاوشم همیشه می گفت: "ما یک روزی از این مملکت می ریم. پس بهتره وقتی رفتیم پُر بریم. باید از وقت استفاده کرد." مطالعه ی ادیان نیاکانم برای من بزرگترین تفریح و سرگرمی به حساب می اومد. گاهی اوقات به آتشکده می رفتم و به نیایش مشغول می شدم. خیلی برام مهم بود تا به دوستان دیگم شرح بدم و اونها رو قانع کنم که ما در واقع آتش رو نمی پرستیم و دستیازی به آتش به معنای پرستش آتش نبوده و نیست. اما تنها پاسخ دوستانم همیشه این بود که پیامبر اسلام یعنی محمد به ما آتش پرست لقب داده و این حقیقتی هست که خدشه دار نمی شه و برای همیشه باقی می مونه. خب من وقتی تاریخ اسلام رو می خوندم می دیدم که همین محمد، مادر و خواهر همین دوستان من رو اسیر کرده و برده مدینه، در مدینه بعد از تجاوز و سوء استفاده ی جنسی به عنوان غنیمت جنگی به اعراب دیگه فروخته، غم بزرگی توی دلم می نشست. همیشه برام پرسش بود که چطوری می شه که آدمی دنباله رو کسی بشه که به نیاکان اونها تجاوز کرده و اونها رو به عنوان برده در بازار فروخته. گاهی از بس توی فکر فرو می رفتم که اشک از چشمانم جاری می شد و به حال دوستانم خیلی غصه می خوردم. یک روز تصمیم گرفتم چند تا از دوستانم رو به صرف ناهار دعوت کنم. بعد از اینکه دوستانم وارد منزل ما شدند اونها رو به سمت اتاق پذیرایی هدایت کردم و با هم مشغول گپ زدن شدیم. علی یکی از دوستان خوبم که پدرش درسازمان اطلاعات کار می کرد، رو به من کرد و گفت:"می دونی چیه سپنتا...ما یواش یواش چیزی که الان هستیم شدیم. پس یواش یواش هم دوباره تغییر می کنیم." این حرف او برای من خیلی نا آشنا و جالب بود. چون او همیشه از حقیقت محض و مطلق و غیر قابل تغییر در اسلام و آموزه های اسلامی حرف می زد. رو به علی کردم و گفتم: "علی جان...حق با توعه. اگر چهارده قرن پیش سپاهیان ما شکست نمی خوردند الان ما با هم در آتشکده بودیم. خدا و غیره هم در تسخیر ایران نقشی نداشته. چون همین خدا بعد از فتح قسطنطنیه دوباره اون رو از دست داد. اگر اون خدای قادر و متعال مجالی پیدا می کرد اون شهر رو دوباره فتح می کرد. تازه همین خدا برای قبولوندن عقاید خودش به بنده هاش دستور می ده  بنده های دیگه ی اونو به قتل برسونن. این خدا نه افکار تمیزی داره و نه گفتار پاکیزه ای. تازه تو اگر آیه های قران رو خوب مطالعه کنی می بینی که بیشتر اونها یا از موضع نرم و ضعف بوده و یا از موضع قدرت وارد شده که اینها برای اون زمانی هستند که محمد و دارو دسته ی او با بسیج کردن توده صاحب قدرت شده بودند. علی نگاهی به من کرد و گفت: "متوجه هستم سپنتا جان...! تو سوره های مدنی و مکی منظورته. راستی سپنتا تو چقدر اطلاعاتت از اسلام خوبه. تو مسلمون نیستی اما تاریخ اسلام رو بهتر از من می دونی." گفتم: "علی جان حکومت اسلامی از آگاه شدن مردم هراس داره. تو هر چقدر ناآگاه تر به تاریخ باشی اونها خیالشون راحت تره. من کتاب هایی از دوستانم می گیرم که ساکن ایران نیستند. علی نگاهی به من انداخت و ادامه داد: "راستش چند ماهیه می خوام چیزی بهت بگم. می شه یه بار باهم بریم آتشکده ی شما تا ببینم پدران و مادرانم سالها پیش چطوری عبادت می کردن؟" سریع پاسخ دادم: "آره ... ولی خطرناکه. یه روز یواشکی می ریم. نمی دونم چرا بهش اعتماد کردم. اما امروز علی تاریخ زردشت رو بهتر از من می دونه. و دیگه به مسجد نمی ره. یاد روزهایی می افتم که تارخی اسلام رو بهتر از او می دونستم

3. Geisterstadt

Ich bin noch nie an der Moschee vorübergegangen. Der Angst in mir war so gross, dass ich überhaupt kein Neugierig hatte. Ich habe das letzte Buch, das ich über die islamische Geschichte gelesen hatte, im Schrank des Hauses versteckt, damit niemand es finden kann. Es hatte eine schwere Strafe. Jedes Buch, jede Schrift und jede Arbeit, die die Grundlagen und Prinzipien des Islam kritisierten, sollten sofort unterdrückt werden. Mein Onkel sagte immer: Wir verlassen eines Tages das Land.

Das Studium der Religionen meiner Vorfahren gilt als meine größte Unterhaltung. Manchmal ging ich zum Feuertempel und betetet. Für mich war es sehr wichtig, dass ich meinen Kollegen erklären und überzeugen kann, dass wir, Zoroastrier nicht FEUER verehren.

Aber der einzige Antwort meienr Kollegen war das, dass Mohamamed, der arabische Prophet sie so tituliert habe und es sei die Wahrheit und auch richtig.

Das erfüllte mich mit Trauer, wenn ich die Geschichte des Islam gelesen habe; Dass die gleiche Mohammed Kinder, Männer und Frauen gefangen genommen und nach Medina genommen hat, in Medina nach der Vergewaltigung und sexuellen Missbrauch als Kriegsbeute an die Araber verkaufte. 

Eines Tages wollte ich meine Kollegen zum Essen einladen.

Nachdem meine Kollege zu mir zum Essen kamen, habe ich sie schön und freundlich bewirtet. wir haben uns schön und gemütlich im Wohnzimmer unterhalten. Ali, einer meiner Kollegen, dessen Vater هد Ministerium für Nachrichtenwesen arbeitet, hat mir dann plötzlich gesagt:

Weisst Du Sepenta...! Das, was wir jetzt sind, hat sich allmählich entwickelt und gestalltet. Also dann werden wir auch immer noch allmählich weitere Änderungen hinnehmen.

Diese Rede von Ali war für mich neu und seltsam. Weil er immer von der reinen, absoluten und unersetzlichen Wahrheit im Islam und in den islamischen Lehren sprach.

Ich sagte Ali: Du habest Recht. Wenn unsere Armeen vor vierzehn Jahrhunderten nicht versagten, waren wir zusammen in einem Feuertempel. Gott usw. spielte auch keine Rolle bei der Eroberung des Iran. Weil dieser Gott nach der Eroberung Konstantinopels die Kontrolle wieder verlor. Wenn dieser mächtige und allmächtige Gott in der Lage gewesen wäre, hätte er die Stadt wieder erobert. Es ist nur so, dass Gott seinem Sklaven befiehlt, seine Glauben anzunehmen. Dieser Gott hat keine klaren Gedanken und keine klare Sprache. Die Verse von Quran sind geschrieben entweder in der Zeit, als Mohamamed an Macht war oder nicht an Macht war.

Ali hat mir angeschaut und sagte:

Meinst du Medinan und Meccan surah? Heyyyy du weisst aber ja die Geschichte des Islam ziemlich gut, obwohl Du kein Muslim bist, hat Ali mir dann gesgat.

Ich sagte ihm: Lieber Ali, Die islamische Regierung also das iranische Regime hat Angst, dass du solche Sachen studierst. Meine Kollegen, die im ausland leben, leihen mir immer gute Bücher.

Ali hat mir dann gesagt: Darf ich einm al zu eurem Feuertempel zusammenkommen? Ich will nämlich sehen, wie meine Vorfahren beteten.

Ich antwortete schnell: Ja, selbstverständlich. Aber das ist sehr gefährlich.

Heute ist viele Jahren vorbei und ich weiss immer noch nicht, wieso ich Ali vertraut habe. Auf jeden Fall weisst Ali heute die Geschichte von Zoroaster besser als ich.

Der Bub ging imemr zum Mullah von nebenan, um Eis, Brot und weitere Lebensmittel zu leihen. Der Mullah war bekannt für Mullah Asghar. Er stammte von einem ebgelegten Dorf von der Provinz Mashhad im Iran und lebte in einem armen Stadtviertel südlich von Teheran. Er singte Klagelied und kriegte so ein bisschen Geld. Er tritt nicht oft öffentlich auf und blieb öfter zu Hause.

Jede erkennte ihn als harmloser Mullah. Niemand wusste von seiner Lebensgeschichte.

Ich fragte Mullah Asghar einmal, wioso er nicht heirate? Er hat gesagt: Erstenst heiraten Frauen Mullahs ungern, zweitens bleiben Frauen nach der Heirat ungern und wollen aufgeben! Drittens, was mache ich denn, wenn die Frau eine Sünde begeht. Ich müsse eine finden, welche meine Welt und Jenseits garantiert und versichert. 

Ich verging vor Neugierig und wollte um jeden Preis die Gründe dafür wissen, dass wiese er nicht heiratte.

Die letzte Brautwerbung war wegen dem Mädchen von Afshin, der als MEchanick arbeitete. Es war nur elf Jahre alt.

Der Mullah Asghar ging zu Afshin. Afshin empfängt ihn mit vollem Respekt und bedienen ihn. Aber er bekam eine Trach Prügel, nachdem er auf das Thema angesprochen hat.

Die Frau von Afshin schrie schlagend: Der scheise Mullah...Geh und finde ein Mädchen aus Saudia Arabia...!

Eines Tages gin ich am Haus des Mullahs vorbei. Niemand war auf der Strasse. Leute machten gerade ein Schläfchen. Da hörte ich plötzlich einen kurzen Schrei. Ich bin darauf aufmerksam geworden, ging zum Haus des Mullahs und sah in den Loch durch, der auf der Tür war.

Das, was ich sah, konnte ich nicht glauben! Mir stand der kalte Schweiß auf der Stirn... Mir wurde plötzlich kalt...

Der Mullah fickte gerade den Bube, der jeden Tag zum holen der Lebensmittel zu ihm gegangen war.

Ich zog mein Handy raus und filmte es. Heute ist der film überall verfügbar. Der Mullah wohnt auch nicht mehr da. Es freut mich sehr, dass es sich endlich herausgestellt hat, wiese der Mullah ungern heiratet.

پسرک همیشه برای گرفتن نان، یخ یا خورده لوازم مورد نیاز پدرش به درب منزل آخوندی می رفت که در همسایگی آنها زندگی می کرد. دیوار به دیوار. آخوند که به ملا اصغر شهرت داشت اهل یکی از روستاهای دورافتاده ی مشهد بود و ازمدتی نچندان زیاد در محله ی فقیر نشین جنوب تهران زندگی می کرد. بعد از اتمام تحصیلات حوزوی اش دیگر به مشهد بازنگشته و در اطراف تهران خانه ی کلنگی کوچکی اجاره کرده بود. با روضه خوانی و نوحه خوانی امرار معاش می کرد و خیلی کم در انظار عموم دیده می شد. از گذشته اش کسی خبر نداشت. همه ی اهالی محل او را آخوندی بی آزار و اهل خدا و منبر می شناختند. یکبار از او پرسیدم چرا ازدواج نمی کند. پاسخ داد: "اول اینکه هر کسی زن ملا نمی شه. دوم اینکه هر کسی زن ملا نمی مونه. سوم اینکه خب زن ِ دیگه یه موقع اگر خطا کنه من چه باید بکنم. باید یکیشو پیدا کنم که هم دنیامو بگردونه هم آخرتم رو تضمین کنه." بهش گفتم: "من یکی رو سراغ دارم حاجی!" پرسید: "کی؟" پاسخ دادم: "ننه بزرگ من!" اول اینکه زن ملا می شه چون عقل درست و حسابی نداره. دوم اینکه زنت می مونه چون چاره ای نداره. سوم اینکه دیگه ترشیش دراومده و اصلا نمی تونه خطا بکنه. یعنی راستش خطاهاشو کرده!" ملا اصغر در حالی که چهرش چیزی بین خشم و لبخند نشون می داد صورتش سرخ شد و چیزی نگفت. بارها علت مجرد ماندنش را از او پرسیده بودم. اما هر بار استدلال های قبلی را تکرار می کرد. راستش این برای من به یک مشغله ی بزرگ فکری تبدیل شده بود. خیلی مایل بودم علت را کشف کنم. چون در محله ی ما چند زن مجرد بودند که آنقدرها هم بی میل به ازدواج با او نبودند. اما او تمایلی به آنها نشان نمی داد.ا

آخرین خبری که از ملا اصغر داشتم خواستگاری او از دختر یازده ساله ی افشین مکانیک بود. "ملا اصغر می ره درب ِ منزل افشین و افشین خیلی تحولیش می گیره. خلاصه همینکه ملا اصغر موضوع رو مطرح می کنه افشین و زنش می افتن به جون ملای بیچاره و تا جا داره کتکش می زنن. همسایه ها می گفتن زن افشین در حالی که با دمپایی دنبال ملا می کرده فریاد می زده: "مرتیکه مفت خور پدرسگ...دختر یازده ساله رو برو از همون بیابونهای عربستان پیدا کن."ا

یک روز عصر در حال گذشتن از مقابل منزل ملا بودم. یک ساعت از نماز ظهر گذشته بود. کوچه خلوت بود. مردم برای چرت بعد از ناهار آماده می شدند. از مقابل درب منزل ملا اصغر که رد شدم صدای فریاد کوتاه و بریده ای نظرم را به خودش جلب کرد. از کنجکاوی همچون سگ له له می زدم. آهسته به سمت درب خانه ی ملا رفتم. منزل ملا کوچک بود و می شد از سوراخی که روی درب ورودی خانه بود تا انتهای سرسرای خانه را دید. جرات کردم و چشمم را به لب ِ سوراخ چسبانیدم. نگاهم را به انتهای سرسرا دوختم. چیزی که می دیدم باورم نمی شد. تنم سرد شده بود. دستانم می لرزید. کمی سرگیجه گرفتم. رعشه ی دستانم را نمی توانستم کنترل کنم. ملا اصغر افتاده بود روی پسرک همسایه ی دیوار به دیوار و مشغول آمیزش جنسی با پسرک بود. امروز می توان فیلم این تجاوز جنسی را همه جا پیدا کرد. خوشحالم که بالاخره توانستم علت مجرد ماندن ملا اصغر را کشف کنم

مقابل درب منزل حاجی نگه داشتم. از دو سال پیش به این طرف همیشه از منزل حاجی صدای دعوا و درگیری می اومد. قضیه بر می گرده به شغل حاجی و دخترش.

حاجی رییس بسیج منطقه است و حریف همه می شه جز دختر خودش. چند وقت پیش که دخترش از مرز ترکیه به سمت یونان فرار کرده بود حاجی چند نفر  رو فرستاد تا دخترش رو دست بسته بیارن پیشش. دختره هم کلا پرده ی احترام رو دریده و هر کاری دلش می خواد می کنه. یه بار که برای حاجی ماست و خوراکی های دیگه برده بودم همینکه زنگ رو زدم ناگهان صدای فریاد الله اکبر به گوشم رسید. اون قدر ترسیده بودم که دوتا از ماست ها افتاد روی شلوارم و سفیدک زد.  بعدا کاشف به عمل اومد که حاجی از توی لوازم شخصی دخترش کاندوم پیدا کرده بوده. بعدش چاقو آشپزخونه رو برداشته و در حالیکه فریاد الله اکبر الله اکبر سر می داده حمله کرده. چاقو رو طوری روی گردن دختره زده بود که الانم که الانه دختره نمی تونه گردنش رو راست کنه. خلاصه سر همین جریان ها هیچ کس خواستگاری دختره نمی ره. آخرین باری که من دختره رو دیدم توی پارک شهر بود. با دو تا جوونک دیدمش که رفتن توی توالت پارک. بعدشم که من فورا از پارک زدم بیرون و انگار نه انگار که چیزی دیده باشم

حاجی خودش می دونه عیب کار کجاست. یه بار نشسته بودم پای درد و دلش. حاجی می گفت: من هر چی هم که نماز و روزه یاد بچه بدم، می ره بیرون و اون قدر چیز میز می بینه که که تاثیر حرف های من صفر می شه. بابا همین دهه ی شصت نوار کاست هم گیر نمی اومد. خیالمون راحت بود حالا همین برادران سپاهی تخم سگ همه شدن تاجر همه چیز. بخدا دهه ی شصت ویدیو رو توی روسری جابجا می کردن. هر کی رو می گرفتیم چوب تو آستینش می کردیم. حالا خود این مادر قهبه ها شدن تاجر دی وی دی ، سی دی پلیر و ویدیو پخش و هزارتا کوفت و زهرمار دیگه.

حاجی عین مار زخمی به خودش می پیچید. آخرین خبری که که از حاجی و دخترش شنیدم این بود که جنازه ی دختره رو توی چاه پشت تپه ی بزرگ شهر پیدا کردن. همه شایعه کرده بودن که کار پدر خودشه. من دلم نمی خواد جای حاجی باشم

انقلاب که شد با بابام رفتیم یه سری به وزارت کشور بزنیم. بابام می گفت بریم ببینیم چی به چی، کی به کیه!ا

همیشه از لباس سبز بابام می ترسیدم. نمی دونم چرا. اما لباس سبز و ریش پرپشت و اخم همیشگی بابام یه جور استرس بهم می داد.

بیست سالی هست که از انقلاب گذشته بود. یه روزی نشسته بودیم توی حیاط دانشگاه و داشتیم با بچه ها چرت و پرت می گفتیم. محمد داشت از آخرین مخی که از بچه های ترم یک زده بود تعریف می کرد. پدرسوخته سایز پستون بیشتر دخترای ترم یکی رو داشت. محمد خوش تیپ بود و پولدار. باباش یکی از کله گنده های وزارت نفت بود. خلاصه منم اگر دختر بودم بدم نمی اومد تنم به تنش بخوره

خلاصه مشغول گپ زدن بودیم که یکی از آخوندهای دانشگاه سر رسید و به همه ی ما رو کرد و گفت

بچه ها موقع نمازه...نمیایید نماز؟

محمد گفت: حاجی صرف شده شما گازشو بگیر برو سرد نشه

آخونده که توی دانشکده ی الهیات تدریس می کرد ایستاد و چندتا حدیث  مدیث و آیه مایه نثار محمد کرد و آخرش هم یه فحش شرعی داد و رفت. فحش بودنش رو از واژه ی لعنت فهمیدیم. محمد سریع بلند شد و گفت جرات داری وایسا! آخونده ایستاد و سپس رو به محمد کرد و گفت:جرات چیه...؟ من ایمان دارم

اینجا بود که چند تا از بچه های دیگه ی دانشگاه هم جمع شدند. محمد در گوشم یواشکی گفت بدو برو کتاب خمینی رو بیار

منم که می دونستم منظورش کدوم کتابه جلدی پریدم توی کتابخونه و تحریر الوسیه رو برداشتم اومدم

محمد سریع صفحه ی 430 رو باز کرد و گفت: من می دونم شما یه دختر یازده ساله داری

من هم پول دارم...هم ماشین...هم شغل...هم تیپ و همه چیز

به استناد این گفته ی خمینی می خوام از دختر شما خواستگاری کنم

قول می دم خوشبختش کنم

آخونده اومد سمت محمد و نگاهی به صفحه ی 430 کتاب تحریر الوسیه انداخت. از توک پا تا فرق سر می شد خشم  رو در آخوند مشاهده کرد

محمد در ادامه گفت: بنابر گفته ی امام  صادق دختر شما یعنی همسر من باید خودش رو روی شتر هم که شده برای من آماده کنه

آخوند سرش رو انداخت پایین و دیگه چیزی نگفت

ترم بعد خبری از محمد نشد. شایعه های زیادی در مورد محمد هست. شاید مُرده باشه

مرد حسابی چرا خودتو اذیت می کنی. برو یک کلام بهش بگو دوستت دارم....ا

بچه ها به خاطر عشقی که درش گیر کرده بودم خیلی شماتتم می کردند. حتی چندتا از بچه ها حاضر شدند که لیلی رو واسم بدزدند تا اینطوری پدر و مادرش مجبور بشن بهم بدنش

یه روز که لیلی داشت می رفت نونوایی جلدی پریدم تو راهش و سر صحبتو باهاش باز کردم. بنده خدا اونقدر شرم داشت که هی نگاهش رو به زمین می دوخت. همین نجابتش پدر مغزمو در می آورد. اصلا من مقابل این دختر دچار فلج مغزی می شدم

بهش گفتم: لیلی بخدا دارم دیگه کم میارم. بذار بدزدمت. دزد چیه بابا.... بیا یه روز با هم بریم مشهد...بعدش که بابات خبردار بشه فوقش می ریم باهم پاسگاه می گیم آقا جان ما از خونه در رفتیم و الان امنیت جانی نداریم...توی همین اثنا داشتم واسه لیلی نفشمو شرح می دادم که ناگهان چنان ضربه محکمی از پشت به پخ سرم خورد که تعادلم رو از دست دادم و تلو تلو خوران چند متر به جلو پرت شدم و دست آخر با سینه خوردم زمین...ا

برگشتم دیدم پدر لیلی با کمربند بالای سرم وایستاده

تا جون در پاهام داشتم دویدم و از اونجا دور شدم. دیگه نمی دونم چه به سر لیلی اومد

یه روز سعید پیشنهاد کرد بریم مشهد زیارت امام رضا. قبول کردم. هفته ی بعد شنبه مشهد بودیم. سعید گفت بریم یه جا؟ گفتم کجا؟ گفت یه جا؟ گفتم کجا؟ گفت ای بابا خنگ خدا.... خر خدا... یه جا دیگه...! جای بدی نیست. دست دلتو بده به من جای بد نمی برمت خوشگله

گفتم باشه

چند دیقه بعد مقابل دفتر یکی از آخوندهایی بودیم که زن صیغه ای  دست و پا می کرد. خلاصه یک ساعت بعد من بودم و یه زن غریبه که چیزی شبیه یه حوری بود منتها جنده، و یه دنیا کار

زن بیچاره اونقدر ازم خوشش اومده بود که گفت: گور بابای  صیغه و صیغه چی... دلم می خواد منو بُکُشی...طوری که چند روز به خودم نیام

لیلی میلی از یادم رفته بود. تازه متوجه شدم که آخوندها چه می کنن. مشغول  بودم با زنه که ناگهان یه چیزی توی ذهنم جرقه زد. زنَ رو رها کردم و به پشت پنجره رفتم. به حرم امام رضا خیره شدم. زنه پرسید چته؟

گفتم هیچی... قهبگی شرعی...کسکشی شرعی...حرامزادگی شرعی...ا

آقای خودم جاکش بزرگ دوستت دارم

بخواب بینم پدرسگ ...بخواب باهات کار دارم

Zubehälterei durch Scharia

Zuhälterei bedeutet, Prostituierte für sich arbeiten zu lassen und von deren Einnahmen zu leben. Teilweise handelt es sich dabei auch um den Betrieb eines Bordells. Nach der Definition des deutschen Strafgesetzbuches bedeutet Zuhälterei „die Ausbeutung einer Person, die der Prostitution nachgeht“ und „die gewerbsmäßige Förderung der Prostitution“. Zuhälterei ist in vielen Ländern, einschließlich Deutschland, Österreich und der Schweiz, unter verschiedenen Voraussetzungen strafbar.

Die Mutʿa-Ehe (nikāḥ al-mutʿa), wörtlich „Ehe des Genusses“) oder Sighe-Ehe (persisch صيغه ṣīġeh) ist eine zeitlich begrenzte Ehe, die von zwölfer-schiitischen Muslimen als zulässig angesehen wird und für einen Zeitraum von einer halben Stunde bis 99 Jahren geschlossen wird. Die übrigen islamischen Gruppierungen lehnen diese Form der Ehe mehrheitlich ab.

مُتعِه یا نکاح مُنقَطِع یا ازدواج موقت که به صیغه نیز معروف است، نوعی از ازدواج در مذهب شیعه است که در آن عقد ازدواج برای مدت معین و محدودی با مهریه ای معلوم، بین زن و مرد بسته می‌شود و با پایان آن رابطهٔ زوجیت خودبه‌خود منقضی می‌شود. در میان مسلمانان در مورد جواز این ازدواج اختلاف نظر است. اهل سنت، اباضیه و زیدیان آن را حرام و شیعیان امامی آن را مشروع و صحیح می‌دانند. برخی در تعریف متعه را ازدواج نمی‌دانند و معتقدند در شریعت اسلام ازدواج دو نوع تعریف نشده‌است. متعه یعنی تمتع، درحالی‌که هدف از ازدواج، تشکیل خانواده است

همچنین ادعا شده در برخی احکام و روایات شیعه این امر دارای اجر و ثواب می‌باشد

متعه در قوانین ایران به پیروی از فقه امامیه به رسمیت شناخته شده‌است، اما در کشورهای اسلامیِ دیگر و کشورهای غربی چنین نهادی وجود ندارد.

So eine Einstellung ist im Iran verbreitet.

Hier fehlt die Menschheit

Hier herrscht die Unwissenheit und Ignoranz.

چنین نگرشی در کشور ما رایج است

اینجا جای انسانیت خالی است

اینجا جهالت و نادانی حکمرماست

از سقوط جمهوری اسلامی چند ماهی بیشتر نگذشته بود. هنوز جای گلوله هایی رو که سپاهی ها توی خیابون به سمت مردم شلیک کرده بودند رو می شد روی در و دیوار دید. چند تا سرباز آمریکایی رو دیدم که مشغول رفتن به فرودگاه بودن. اسم فرودگاه رو همون روزهای اول گذاشته بودن فرودگاه بین المللی ایران. دیگه توی کشور هیچ سرباز بیگانه ای نمونده بود. منم داشتم آماده می شدم واسه پرواز بلژیک. سارا یکی از سربازانی بود که از بلژیک از طرف سارمان ملل برای برقراری صلح وارد ایران شده بود. همینکه دید من آلمانی حرف می زنم خیلی خوشحال شد. باهم هم آلمانی حرف می زدیم هم انگلیسی. تو اون چند ماهی که توی تهران با هم بودیم خیلی از هم بیشتر دونستیم و زندگی شخصی همو واسه هم کاملا باز کردیم. خیلی وقت بود واسه کسی درد و دل نکرده بودم. احساس حماقت می کردم. اما سبک بودم. سارا هم منو می فهمید و سعی می کرد خوب بهم گوش کنه. خاطرات سارا که همش یا توی خدمت سربازی بوده یا مدرسه یا خونه. به نظر خودشم هم خسته کننده و کسل کننده بوده هم زندگی بی هیجانی داشته. وقتی سارا متوجه شد که من دوبار تا دم مرگ پیش رفتم ولی نمردم خیلی براش جالب بود. چون با اینکه اون همیشه اسلحه حمل می کرد هیچ وقت در معرض خطر مرگ نبوده. خلاصه قرار مرارامونو گذاشتیم و قرار شد با هم از ایران خارج بشیم. رسیدم دم فرودگاه ایران. هر چی چشم گردوندم سارا رو ندیدم. دو ساعتی منتظر شدم. اما خبری نشد. آخرین باری که به ساعتم نگاه کردم از پرواز هواپیمامون ده دقیقه گذشته بود. بدون سارا کجا باید می رفتم. توی همین فکرها بودم که یکی از پشت بغلم کرد. برگشتم. سارا بود. لبخندی زد و به آلمانی گفت:  دیوونه...! کجا بریم؟ ایران از اروپا خیلی قشنگ تره! تازه دیگه روسری و توسری هم نداریم. بزن بریم رامسر

در این لحظات فقط از یک چیز می ترسیدم و اون اینکه نکنه یه هویی خامنه ای سر از گور دربیاره و دوباره روزگارمون سیاه بشه. تابستون بود و همیشه تابستونا کنار ساحل رامسر یکی از بهترین تفرجگاه های ایرانه. آخ جوون. مرگ دیکتاتور و سقوط مغول تو آغل. شاید بشه یه فیلمی ازش ساخت

از شهر خارج شدم برم ببینم حاجی رسیده دم دروازه ی شهر یانه. نیم ساعتی بود که منتظر حاجی بودم. از دور کم کم سیاهی ای پیدا شد. دُویدم جلو تا سلامی بدم. دیدم زنی ژنده پوش اما زیبا در حال نزدیک شدنه. نزدیک تر رفتم و پرسیدم: ببخشید خانوم شما حاجی ما رو ندیدید؟ زنه گفت: نه! تشکر کردم و زن از من دور شد و به سمت شهر حرکت کرد. چند دقیقه بعد دوباره سیاهی ای از دور پیدا شد. نزدیک تر که شد دیدم حاجیه. رفتم جلو و سلام کردم. گفتم حاجی پیش پای شما یه زن از همین مسیر اومد رفت شهر. حاجی خمی به ابرو انداخت و گفت: زن؟ من تو مسیرزنی ندیدم. حتما تشنه ای. کمی آب بخور. توی این بیابون خدا زن چه می کنه نوکر احمق.  زیر زبونم گفتم: حالا می بینیم احمق کیه مردیکه خنگ مفت خور.  چند ماهی از این جریان گذشت. توی شهر چشمم دنبال همون زنی بود که ماه ها پیش دیده بودمش. خیلی برام عجیب بود که چطور می شه که من این زن رو دیگه نتونم در شهر ببینمش. چون بازار شهر خیلی کوچیک بود و من باید می تونستم اونو ببینم. ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد. شاید ارتباطی بین این زن و حاجی بوده که صد البت بوده و هست. پس با زیر نظر گرفتن حاجی می شد زن رو پیدا کرد. شبی از شب ها حاجی از خواب نیمه شب بلند شد و ازمنزل خارج شد. پابرهنه حاجی را تعقیب کردم. حاجی سراسیمه کوچه پس کوچه ها رو پشت سر گذاشت و وارد محله ی فقیر نشینی شد که اصلا جزو شهر حساب نمی شد. حاجی بقچه ای هم زیر بغلش داشت. بعد از وارد شدن حاجی نور کم سویی در اتاق شروع به درخشیدن کرد. به آرامی  زیر پنجره رفتم و از گوشه ی پنجره مشغول دید زدن شدم. حاجی بقچه را باز کرد و مقداری نون و ماست و عسل و گردو و پنیرو سبزی گذاشت توی سفره. ناگهان همون زن زیباروی از اتاق بغلی سروکلش پیدا شد. زن نشست سر سفره و با ولع شروع به خوردن کرد. انگار چند روزی بوده که چیزی نخورده بوده. در همین اثنا بود که حاجی به زن بیچاره امان نداد و همانطور که لقمه در دهان زن بود او را در میان گرفت و مشغول کندن لباس های زنِ شد. به راحتی می تونستم چهره ی وحشت زده و معصوم زن را ببینم. هجمه ی غم و رنج را حتی در آن تاریکی هم می توانستم تشخیص دهم. زن برای لقمه ای نان خود را در اختیار حاجی قرار می داد. تازه یادم افتاد که دو سال پیش پدر این زن همراه شوهرش توی کویر گم شده بودند. حتی جسد اونها پیدا نشد. بعد از ساعتی حاجی از خانه خارج شد. زن تا مدتی همچنان گریه می کرد. به آرامی وارد خانه شدم. ترس تمام وجود زن را گرفته بود. دستانم را روی دهان زن گذاشتم و آهسته گفتم هیسسسس! من به تو آسیبی نمی رسانم. من نوکر آن حاجی کفتار صفت هستم. بانیان و صاحبان آن جعبه ی جادویی ای که او دورش گشته هم همین مسلک را داشته و دارند. بلند شو لباست را بپوش باید با هم از شهر خارج بشیم. تو از همین الان همسر قانونی من هستی. در این زمین ِ خدا لقمه نانی برای ما پیدا خواهد شد. حاجی بماند و مسلک آسمانی اش

زن نگاهی به من انداخت. از نگاهش می توانستم بفهمم که مرا شناخته است.ا

همه توی کوچه جمع شده بودند. صدای بگو مگوی قنبر و زنش تا سر کوچه هم می رفت. جریان از این قرار بود که زن قنبر شده بود مسوول زایرینی که از حومه ی تهران و شهرستان های دیگه عازم کربلا می شدن. قنبر می گفت که اون نمی خواد که زنش هزاران کیلومتر از خونه دور بشه و بچه ها رو تنها بذاره. بچه ها بی سرپرست می مونن. زنش هم می گفت که اون در راه امام حسین دل به دریا می زنه و امام حسین حواسش به بچه های اونا هست. یه بار قنبر پیش من درد دل می کرد و با گریه می گفت: از وقتی زنم شده مسوول این مردم بی کار، دیگه دلش نمی خواد باهام همخوابه بشه. اصلا دیگه معصومه ی قبل نیست. تنش هم یه بوی دیگه می ده. اون قدر پیشم هق هق می زد که دیگه نفسش بند می اومد. آخرش هم هر چی امام عرب بود رو از اول فحاشی می کرد تا همین آخریه که از هند برش داشتند آوردنش به اسم امام سیزدهم کردنش تو پاچه ی مردم. یه روز قنبر رو صداش کردم مغازه. بنده خدا از یه گوسفند هم بی آزارتر بود. ازش پرسیدم: قنبر می خوایی کمکت کنم؟ قنبر رو کرد به من و گفت: منظورت چیه؟ چه کمکی؟ گفتم: مرد!! آدم باید کمی جربزه و هوش داشته باشه. تو که مثل ماستی مرد حسابی!! مردی گفتن آخه. قنبر گفت: خب می گی چیکار کنم؟ بیا اصلا من لال...اصلا منه مادر مرده لال...خسرو خودت می دونی من برای گرفتن معصومه چقدر بدبختی کشیدم...نزدیک بود داداشش رو بکشم. حالا زنم داره از دست می ره. رو کردم بهش گفتم: خوب گوش کن. برو خونه  با مهربونی طوری که شک نکنه بگو داری با خسرو یه سفر می ری مشهد. بذار میدون باز شه. بقیش با من. قنبر جلدی پرید خونه و همونطوری با زنش سفر مشهد رودر میون گذاشت. زنش معصومه هم  یه ماه دیگه عازم کربلا بود. توی اون یه ماه جلدی پریدم مسجد با پارتی بازی ویزای دوتامونو ردیف کردم و حاجی اصغر رو قسم دادم که کسی از ماجرای ویزا با خبر نشه. یک ماه گذشت. من و قنبر یه روز زودتر از جایی دیگه عازم کربلا شدیم. پرسون پرسون رفتیم و فرداش محل  ورود کاروان رو پرسیدیم و بالاخره پیداش کردیم. با کمی تغییر چهره خودمون هم خودمون رو گم می کردیم. خلاصه با ریش و کلاه و عینک و کمی لنگان لنگان راه رفتن هیچ کس ما رو نمی شناخت. معصومه رو همون بدو ورود کاروان شناختیم. دو سه ساعتی علاف شدیم هیچ خبری نبود. قنبر که بهش بر خورده بود چپ چپ نگام می کرد. گفتم : قنبر جون چپ چپ نگاه نکن...شاهنامه آخرش خوشه. همینطور با قنبر  مشغول گپ و گفتمون بودیم که یک دفعه سر و کله ی یه عرب درشت هیکل پیدا شد. مستفیم رفت سراغ معصومه. جلدی دستای قنبر رو گرفتم تا نکنه یک دفعه ای جریان رو لو بده. قسمش دادم از جاش تکون نخوره تا ببینیم کجا می رن. معصومه رو سوار ماشینش کرد و راه افتادن. ماشین عربه رو با تاکسی تعقیب کردیم. باور کردنی نبود. ماشین یارو عربه جلوی یه خونه ی ویلایی نگه داشت. معصومه پیاده شد و دست در دست اون عرب رفتن توی خونه. رو کردم به قنبر گفتم: می دونی چیه قنبر..این جور چیزا سر من نمیاد...چون اگر زنه بخواد واسه من فیلم بازی کنه من واسش سریال بازی می کنم. زنه دیگه شوخی نیست. هر کی سوارش بشه مال اونه. مام که خب غیرتی هستیم و ناموسمون بالاتر از هر قَسَمیه. خلاصه دلت دریا باشه..خداجون واسه این موقع ها هم راه حل گذاشته...دندون خراب  رو بکش...اسب چموش رو بفروش...از محله ی بد خونت رو ببر...زن ناجور رو هم ردش کن بره...از قنبر صدایی در نمی اومد. برگشتم ببینم چرا قنبر ساکته. قنبر بی حرکت بود. تکونش دادم...اما قنبر بی حرکت بود. قنبر مرده بود. قنبر از سر سادگی مرد. قنبر مرد تا قبر یه عرب غریبه آباد بشه

A r m u t
P r o s t i t u t i o n
S o z i a l e    u n d   p o l i t i s c h e    K o r r u  p t i o n

فقر
فحشا
فساد اجتماعی و سیاسی

In

Islamische Republik Iran

از بین تمام دوستانم رابطه ی خوبی با اشکان داشتم. قابل اعتماد بود. مهربون و سرزنده. چند سال پیش والیدنش رو توی یه تصادف از دست داده بود. البتهمدتسی بود که ازش خبری نداشتم. یکی ازبعد از ظهرهای گرم تابستون بود که هوس کردم به استخر سر کوچه سری بزنم. کیف ورزشیم رو برداشتم و راهی شدم. حواسم به اطرافم نبود. همینطور که سلانه سلانه به طرف استخر می رفتم مشغول حساب ذهنی خرج و مخارج چشن تولدم بودم و اینکه چه کسانی رو باید دعوت کنم. اول از همه به یاد اشکان افتادم. توی همین فکر ها بودم که به سرم زد برم یه سری به اشکان بزنم. بی خیال استخر شدم و راهم رو کج کردم به سمت خونه ی اشکان. رسیدم دم در ِ خونه ی اشکان،  زنگ زدم. چند ثانیه نگدشته بود که صدای خواهر اشکان از پشت در اومد: "کیه...!؟" گفتم منم سوری خانوم...شکیبا...اومدم یه سری به اشکان بزنم...به زودی تولدمه...خواستم با اشکان یه کم حرف بزنم...خلاصه سوری در رو باز کرد. سوری گفت: اشکان نیست...یعنی سه هفتست که نیست...رفته خارج...فکر کنم نروژ باشه...البته اگر رسیده باشه...می گفت اگر نروژ نشه می ره آلمان..قراره امروز زنگ بزنه..ا

در هیم نبین تلفن خونه ی اشکان اینا زنگ خورد. سوری جلید پرید داخل خونه تا تلفن رو جواب بده. بلند فریاد زد...آقا شکیبا ... اشکانه... بیایین تو... یاالله...!ا

پریدم توی حیاط و سلام سلام کنان رفتم سمت گوشی تلفن

"پسر سلام...کجایی تو آخه...؟ چند هفتست ازت خبری نیست...کجایی الان؟"ا

اشکان گفت: سلام شکیبا...بابا دیگه حوصلم سر رفته بود توی این مملکت گوه مصب...چند هفته پیش داشتم کارای پروژه ی دانشگاه رو انجام می دادم که لازم شد برم توی اینترنت..آقا سه ساعت منتظر شدم تا یه صفحه باز بشه...آخرش گفت به جهت موازین مزخرف شرعی فلان و فلان... منم آفتابه برداشتم به هیکل هر چی موازین شرعی و زدم بیرون...الانم دارم از دانشگاه می یام...یه یه سالی زبانشون رو می خونم بعد می رم پی زندگیم...هیچ کس ازم نمی پرسه دینم چیه...عقیدم چیه...لباسم چه رنگیه...بابام کیه...ننم کیه...داداشم جبهه بوده یا نه...و هزارتا چیزای مسخره ی دیگه..بیا ردیف کنم توهم بیا...این مملکت آخوندی آخرو  عاقبت نداره ها...همین مردیکه قرومساق شاهرودی توی تلویزیون می گفت برای درمان دردها به مرقد اون یارو رضا عرب مشدی برید...مردیکه مفت خور خودش توی بیمارستانی بستریه که پنجرش باز می شه سمت دانشگاه...بابا بی خیال بخدا...ا

مات و مبهوت مونده بودم چی بگم. حرف های اشکان دروغ نبود...اما می دونستم که کمال زندگی هم توی این خارج نیست. اما خب  آدم چند بار به دنیا می یاد...از نمازهای اجباری مسخره ی مدرسه و واحدهای دینی دانشکاه خسته شد ه بودم...من متخصص الکترونیک بودم و توی مملکت خودم جرات یه گپ ساده با  همکلاسی دخترم رو ندارم. فردای همون روز بی خیال همه چیز شدم و سفرم رو با اشکان هماهنگ کردم. دو هفته ای راهی ترکیه شدم و بعدشم آلمان.  اگر انقلابی چیزی بشه و این مفت خورها برن به درک صد در صد بر می گردم به مملکتم

Human capital flight from Iran